Sla over naar de inhoud

Bedion – Mont Ventoux

Nadat we donderdag als groep de Mont Ventoux hadden bedwongen vanuit Sault, wilden Rini en ik hem toch ook vanuit Bedion oprijden. Terwijl de rest een tocht door de omgeving ging maken gingen wij de uitdaging aan om de Kale Berg vanuit de lastigste kant op te rijden.

Om het ons nog niet moeilijker te maken dan dat het zou worden die dag, besloten we om met de auto naar de start in Bedion te rijden. In Bedion gestart vanaf het fonteintje in het dorp, zoals iedereen dat doet. We zijn tenslotte net echte toeristen 🙂 Na een paar meter is dan de echte startstreep waar de beklimming dan ook direct begint. In de eerste 5 kilometer is het nog goed te doen met een procentje of 5. Na 2 kilometer komt Rini erachter dat de zakjes in zijn tricot wel heel leeg zijn en hij dus niets te eten meeheeft. Terwijl hij even terug reed naar de auto, kon ik mijn eerste rust momentje nemen, niet dat het al nodig was hoor! Je zag mensen ook al direct kijken dat ik aan de kant van de weg zat…

Na 5 kilometer begint het beruchte bos. Het bos is, voor diegene die het niet weten, een stuk van 10 kilometer we je niets anders ziet dan bomen en andere fietsers die naar boven zwoegen. Het percentage komt bijna nergens onder 10% met een uitschieters naar 12%/13%. Het was hard werken om op het kleinste verzet te blijven draaien en m’n hartslag zo rond de 160 te houden. Ik had mijzelf voorgenomen om rond mijn omslagpunt te blijven rijden, zodat ik niet helemaal op zou branden. Dan maar iets langzamer de berg op. Dat ging lekker. Soms werd ik ingehaald als of ik stilstond en soms haalde ik mensen in alsof zij stilstonden. Het leuke is dat iedereen elkaar groet. Het is een hele rare gewaarwording dat als je aan het klimmen bent en het stijgingspercentage daalt naar 7% je het heerlijk vindt en je zelfs kan herstellen. Na 6 kilometer in het bos ben ik even gestopt om mijn rug te rechten en mijn helm aan mijn zadel vast te maken. Het was zo enorm warm! En dan is het eindelijk zover, na 10 kilometer in bos was dan eindelijk het Chalet daar.

Bij het Chalet even op het terras wat gedronken samen met m’n maatje, voordat we de laatste 6 kilometer naar de top zouden rijden. Aan de ene kant was het super fijn dat het warmer was en dat er minder wind was, maar andere kant was het minder omdat je niet zo lekker afkoelde.

 

 

 

 

 

 

 

Het was pittig die laatste kilometers naar de top! Je ziet de top dichter en dichterbij komen. Weer een bocht, nee nog niet… weer een bocht nog niet.. en ja daar staat Rini dus ik ben er bijna. Nog even aanzetten voor de laatste 500 meter en YES weer op de top.

Vandaag is er slecht weer voorspeld en geldt code ‘Rood’ voor de Mont Ventoux 🙁 we mogen dus niet omhoog vanuit Malaucene. Maar eens kijken of we nog een ander rondje kunnen rijden en anders maar niet. Het doel is bereikt!

 

Published inBlog

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *